Het belang van het abortusrecht

This post is also available in: Nederlands English (Engels)

Het belang van het abortusrecht

Het recht op abortus staat onder druk. Niet alleen in de Verenigde Staten, waar het Amerikaans Gerechtshof op het punt staat om het landelijk recht op abortus af te schaffen. Maar ook in veel Europese landen klinkt de conservatieve roep om bescherming van het leven steeds luider. Vrouwenrechten zijn mensenrechten? Soms blijkbaar niet.

Het principe dat je baas in eigen buik bent wankelt. In Polen zijn de abortuswetten steeds strenger aangescherpt en op dit moment mag je daar alleen nog een abortus laten uitvoeren als je bent verkracht of als je in levensgevaar bent. Dat dit laatste niet altijd een graadmeter is, bleek uit de dood van een dertigjarige vrouw die gedwongen werd haar zwangerschap van een tweeling met ernstige afwijkingen uit te dragen. Met 22 weken overleed het kindje in haar buik en kreeg zij zelf een fatale hartaanval terwijl ze onderweg was naar de operatiekamer.

Ook in Europese landen als Hongarije worden de wetten strenger, maar de Amerikaanse staat Texas spande vorig jaar de kroon met de nieuwe, omstreden abortuswet die het vrijwel onmogelijk maakt om voor een abortus te kiezen. Het wordt daar vanaf de zesde week van de zwangerschap strafbaar gesteld, zo’n beetje het moment waarop de meeste vrouwen ontdekken dat ze in verwachting zijn. Ook is er een speciale kliklijn opengesteld waarop iedereen vrouwen die een abortus ondergaan, en degenen die betrokken zijn bij de abortus, kan verklikken om zo 10.000 euro op te strijken.

Landelijk recht op abortus afschaffen

Een bizarre wet, die helaas slechts een voorproefje bleek voor wat vrouwen in alle Republikeinse staten staat te wachten. Op dit moment staat het Amerikaanse Hooggerechtshof op het punt om het landelijk recht op abortus af te schaffen. Als dat gebeurt, bepalen staten voortaan zelf hoe ze abortus willen regelen. In de Democratische staten zal weinig veranderen, maar in de meer dan twintig Republikeinse staten is het niet ondenkbaar dat abortus volledig verboden wordt.

Dat nieuws deed flink wat stof opwaaien bij voorstanders van abortus, zowel binnen als buiten de Verenigde Staten. De anti-abortuslobby in Amerika is groot en veel Europeanen maken zich zorgen dat deze lobby zijn tentakels uit gaat spreiden over andere landen. En daar de politiek en de stemming in het land gaat beïnvloeden.

Ook in Nederland stonden de voorpagina’s vol. Op 7 mei gingen honderden mensen de Amsterdamse straten op om te protesteren tegen deze ontwikkelingen en om hun solidariteit te tonen met de Amerikaanse vrouw. Ze vinden het onvoorstelbaar dat het recht op abortus, waar zo hard voor is gestreden, op de tocht staat.

Baas in eigen buik

Nederland geldt als een van de vooruitstrevendste landen als het gaat om abortus. Elk jaar kiezen er 30.000 vrouwen voor de ingreep, die in veilige en legale klinieken worden uitgevoerd. Maar ook daar is een strijd aan voorafgegaan. In de jaren ’70 ging de feministische actiegroep Dolle Mina’s, onder het mom ‘Baas in eigen buik’, de barricaden op om te strijden voor het zelfbeschikkingsrecht. Met succes, want na vele demonstraties en bezettingen van klinieken werd in 1984 de wet van kracht waarmee vrouwen legaal hun zwangerschap konden laten afbreken.

Dat betekent dat vrouwen tot 24 weken een abortus mogen laten uitvoeren en na die tijd alleen om medisch zwaarwegende redenen. Maar in de praktijk wordt 84 procent van de abortussen uitgevoerd tot twaalf weken, waarvan 59 procent in de eerste acht weken met een zuigcurettage: dus niet met een ingrijpende instrumentale abortus.

Bufferzones en abortusbuddy’s

Goed geregeld, zou je denken. En dat is het ook. Maar tegelijkertijd staat abortus in Nederland in het Wetboek van Strafrecht en is het nog altijd niet gelukt om het eruit te krijgen. Waarom niet? Omdat de christelijke partijen, die vrijwel altijd in de coalitie zitten, daar al sinds mensenheugenis voor gaan liggen. Abortus is alleen legaal onder bepaalde voorwaarden en wordt in essentie nog steeds gezien als een misdaad.

De gedachte dat abortus een misdaad zou zijn, krijgt sowieso steeds stevigere voet aan de grond. Zo worden vrouwen al jarenlang lastig gevallen bij abortusklinieken door religieuze demonstranten. Ze worden geïntimideerd, van moord beschuldigd en angstig gemaakt met verhalen over de psychologische schade die ze oplopen wanneer ze hun abortus doorzetten. En ze krijgen misleidende foto’s en poppetjes van foetussen in hun handen gedrukt op het kwetsbaarste moment van hun leven. Het is zelfs zo erg dat er bufferzones en ‘abortusbuddy’s’ nodig zijn om vrouwen veilig de klinieken te laten betreden.

Dus ja, de anti-abortuslobby wordt ook in landen als Nederland steeds sterker. Zo is er de stichting Schreeuw om Leven, die elk jaar een Mars voor het Leven organiseert en stelselmatig misleidende informatie over abortussen verspreidt. Maar ook een christelijke council, die warme banden heeft met de anti-abortusbeweging in de Verenigde Staten. Vergeet ook de christelijke partijen niet, zoals de SGP en de CU, die zich fel verzetten tegen abortus. En er is inmiddels een Pro Life-zorgverzekering, die abortussen niet vergoedt.

Betuttelend

Natuurlijk, er is reden genoeg om te denken dat het in landen als Nederland niet zo’n vaart zal lopen. Want terwijl in de Verenigde Staten op allerlei manieren aan het zelfbeschikkingsrecht wordt getornd, is hier voldoende positiefs te melden.

Zo wordt de verplichte vijf dagen bedenktijd binnenkort geschrapt. Als je als Nederlandse vrouw bij een abortuskliniek aanklopte, werd je verteld dat je er eerst nog eens vijf dagen goed over na moest denken voordat je weer terugkwam. Een onnodig en betuttelend systeem. Niet alleen omdat vrouwen prima in staat zijn om een weloverwogen keuze te maken, maar ook omdat die vijf dagen in sommige gevallen het verschil maakten tussen een curettage en een ingrijpender instrumentale abortus.

Dat vond de Tweede Kamer ook en die vijf dagen bedenktijd gaan er dus uit. Ook wordt het voor huisartsen mogelijk om abortuspillen te verstrekken aan vrouwen die ze nodig hebben, zodat ze niet meer hoeven te reizen naar een kliniek en een vroege abortus toegankelijker wordt.

Ver-van-mijn-bed-show? Nee.

Positieve ontwikkelingen, dus. Toch is het altijd goed om op je hoede te blijven wanneer er ergens in de wereld aan vrouwenrechten wordt getornd. Het lijkt misschien een ver-van-mijn-bed-show, maar dat is het niet. De situatie in de Verenigde Staten kan fanatieke anti-abortuslobby’s in andere Westerse landen aanjagen en opzwepen. Bovendien kan de Amerikaanse lobby hun geld in Europese lobby’s steken en zo steeds meer invloed verkrijgen.

Het is dan ook naïef om te denken dat vrouwenrechten gestreden zijn. Dat abortus nog steeds in het Wetboek voor Strafrecht staat laat tenslotte zien hoe we er als samenleving nog steeds naar kijken. Maar kiezen voor abortus is geen misdaad en artsen die vrouwen helpen zijn geen misdadigers. Zij zorgen ervoor dat vrouwen hun toevlucht niet hoeven te nemen tot levensbedreigende illegale abortussen met bleek, kleerhangers en schimmige pillen.

Illusie

Wereldwijd eindigt zestig procent van de ongewenste zwangerschappen in een abortus en het is een illusie te denken dat dit aantal afneemt als we abortus verbieden. Sterker nog, in landen waar abortus verboden is en voorbehoedsmiddelen lastig te verkrijgen zijn, worden de meeste abortussen uitgevoerd. En dan niet in schone klinieken, maar op morsige keukentafels bij beunhazen thuis.

Abortus is een mensenrecht. En er zou niets meer recht doen aan dat feit dan wanneer abortuszorg onderdeel zou worden van de reguliere zorgverlening. En wanneer het recht op keuzevrijheid  gebeiteld, verankerd en beschermd zou zijn in de wet. Zodat er serieus niet meer aan getornd kan worden door fanatici die meestal niet zélf met de consequenties van een ongewenste zwangerschap hoeven leven. Waarom niet? Omdat ze overwegend man zijn.

Onverantwoordelijke ejaculaties

Als je wilt dat abortussen verdwijnen, moet je ongewenste zwangerschappen voorkomen, schrijft Gabrielle Blair, een Mormoonse schrijfster die viral ging met een Twitter-draadje over abortus. Zelf heeft ze zes kinderen, maar ze noemt het gestoord dat vrouwen gedwongen worden ongewenste zwangerschappen te voldragen.

Mannen? Die hebben volgens haar de grootste mond over bescherming van het ongeboren leven, maar bekommeren zich weinig om de ‘onverantwoordelijke ejaculaties’ waarmee ze de levens van vrouwen binnen luttele seconden op de kop kunnen zetten.

En daar heeft ze een ijzersterk punt. Niemand zit te wachten op een abortus, hoe blij we ook mogen zijn dat de mogelijkheid er is. Maar als je écht tegen abortus bent, moet je je pijlen richten op wat er voorafgaat aan zo’n beslissing. En dan kom je uiteindelijk altijd uit bij die man die zijn kwakje onbeschermd in de vrouw loost. Dáár kunnen de Pro Life-activisten zich beter druk om maken.

https://mag.pabo.nl/het-belang-van-het-abortusrecht/

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet weergegeven. Verplichte velden worden middels * weergegeven